IdeologyInk: Where Words Paint Worlds

૨૫ ફેબ્રુઆરી ૨૦૦૩ ૯ વર્ષો બાદ પણ નિશા અને પવનના પ્રણયકાળનો એકમાત્ર સાક્ષી એવો મનોહર ભૂતકાળના પડછાયામાં એવો તે ખોવાયો હતો કે પવનની સાથે વાતો કરતા કરતા સવાર ક્યારે તેની કેબિનમાં બારી સોંસરવી પ્રસરી ગઈ તેની તેને ખબર જ ના રહી. તીક્ષ્ણ ટાઢની સાથોસાથ સૂર્ય કિરણો એ ધીમેથી દિવસની વધામણી કરી કે તુરંત જ મનોહરને ભાન થયું કે સ્ટેશન માસ્ટર તરીકેની તેની શિફ્ટ બસ હવે પૂરી થઈ ગઈ હતી.  image credit: AI generated Image by Copilot Designer Software of Microsoft પ્રકરણ- ૫: મનોહર | રાત્રિની શોધમાં   ગત રાતની અમાસની ઊંડી આળસ મરોળતું સ્ટેશન હવે અજાણ સંવાદોથી જાગી રહ્યું હતું, સ્ટેશનની ચહલ-પહલ માં જૂજ વધારો જણાતો હતો, અને ઘોર અંધાર રાત્રિની વિદાય બાદ દિવસ સફાળે બેઠો થયો હોય એમ તેનું સામ્રાજ્ય બિછાવવા બેબાકળો હતો. સુવાનો વારો હવે માનવનિર્મિત પ્રકાશનો હતો, ક્યાંક ટ્યુબલાકડી તો ક્યાંક ગોળા બસ મૂર્છિત બની જ રહ્યા હતા. ચકલીઓ, પોપટ, તો ક્યાંક કાબર, તો વળી ઘૂ-ઘૂનો અવાજ કરતા કબૂતરો પોતપોતાના માળાઓ મુકીને સ્ટેશનની આરપાર વાયુ ગતિએ ભ્રમણ કરતા જણાયા, ત્યા તો  સ્ટેશન બહાર પાટા પર અતિ પાંખો એવો ધુમ્મસનો પટ્ટો...

૨૬ ફેબ્રુઆરી ૨૦૦૩ પશ્ચિમમાં રાત્રિના અંધકારમાં દ્રશ્યહિન બનેલો લખપતનો દરિયો જાણે નિશાને ઓળખી ગયો હોય તેમ તેના આગમનને માણવા માંડ્યો. વળી, તે એવો તો રઘવાયો થયો કે બસ વધુ ને વધુ ઘુઘવાટા કરવા માંડ્યો, જાણે કે પોતાના અસ્તિત્વને નિશાના કાન સુધી યેનકેન રીતે પોહચાડવાનો અથાગ પ્રયત્ન કરી રહ્યો હોય. પણ નિશાનાં કોમળ હૃદયમાં ઉદ્ભવેલ યાદોનો વંટોળ એવો તો ત્રીવ હતો કે અસીમ દરિયાનો તે ઘુઘવાટ હાલ તો પાંગણો જ જણાતો હતો. જોકે દરિયો તેની આ વ્યથા ભલીભાંતિ જાણતો હતો; નવું ન હતું નિશાનું આ રીતે અસ્વસ્થતામાં વિસરવું. આ તો તેની રોજનીશી હતી! દરરોજ થોડા ક્ષણો તો ચોક્કસ પણે આવતા જ્યારે નિશા એક મુરત બની જતી, સ્થિર આંખો માંથી વેહતા અશ્રુ હૃદય સોસરવા નીકળતા, અને તેનો અતૃપ્ત આત્મા પવનને એવો તો ઝંખતો કે એક સમયે દરિયાને પણ ઈર્ષ્યા આવ્યા વિના ના રહે. અને બસ આ તેજ સમય હતો. પ્રકરણ ૪- બીજુ કાર્ય | રાત્રિની શોધમાં અમાસ વીત્યે એકાદ કલાક તો થઈ જ ગયો હતો અને રાત્રિના એક વાગ્યે નિશા તેના પલંગ પર દીવાલે માથું ટેકવીને સામેની દીવાલે લાગેલી દીવાલ ઘડિયાળનાં સેકંડકાંટા સાથે તાલ મીલાવવાની કોશિષ કરી રહી હતી. હૃદયનો નાનો એવો ધબકાર હવે તે...

Let me make a long guess that many of you know the word " Mongolian Face ". A face that is round and flat, has slanted eyes, small chin and ears, and some tongue mostly sticking out of the mouth. In a jiffy, my medical fellows would promptly  diagnose it as a face with Down's Syndrom , but those scholars with no medical touch might resemble it with the famous Mongolian face of  Genghis Khan , and in all sense they are right!  When I See That Boy With Mongolian Face!  However, my point here is not to preach about medical science on Downs's Syndrome or plainly, the Mongolism, but about how it feels when someone with this face SMILES😊at you! Yes, the SMILE  😊  from this boy, who, if not daily, but frequently accompanies me from my apartment gate and shares his troubled pace  with me as we begin our final steps towards our homes.  He is the boy with Down's Syndrome and not the face of  Genghis Khan, who lives in the same apartment where I, too...

My siesta woke up to the Silence that had thickened into that afternoon scene just outside my square window. Feeling it slowly, I yawned, dampened my lips, and heaved myself against the wall. I even harrumphed, and as if in a jiffy I was cajoled by the Silence that hung outside, I chose myself to savour the window picture. That Yellow Brilliance! It was late in February when the sharp white light of the sun blanketed daily life outside my window, I realized that I was about to bath into the warmth that would follow the shine. Rubbing my eyes, I ventured to browse the outer world; Warmth and the yellow brilliance , though lasted ephemerally appeared cooling my nerves and hazing my eyes. Yet, I stared, and an intangible smile on my soporific face tickled my heart and knocked my aching bones. Yes! It was the Silence with the Shine. Yes! It was the Silence with the colour. Oh yes! There was, even the Silence with an inharmonious humming, a rhythmic flapping, few far-flung chirpings, and s...

પ્રકરણ ૧ પ્રકરણ ૨   પ્રકરણ ૩:  નિશાના બે કાર્યો | રાત્રીની શોધમાં  ૨૫ ફેબ્રુઆરી ૨૦૦૩, મંગળવાર ભુજ જનરલ હોસ્પિટલમાં પલ્સ પોલિયો અમલીકરણ પર દસ કલાકની લાંબીલચક તાલીમ આપ્યા બાદ નિશાના અંગોપાંગ હવે એક લાંબો વિરામ ઝંખી રહ્યા હતા. સંધ્યા ટાણું વિત્યે બે કલ્લાક ઉપર થઈ ગયા હતા અને નિશાની કાંડા ઘડીયાર તેને બરાબર સાડા આંઠનો સમય બતાવી રહી હતી. ભુજના વ્યસ્ત અને ઘોંઘાટીયા બસ-સ્ટેન્ડમાં તે છેલ્લા દસ મિનિટથી બસની રાહ જોઈ રહી હતી. તે જાણતી હતી કે આજના દિવસની લખપત માટેની તે આખરી બસ હતી, અને માટે જ તે સમયથી દસ મિનિટ વહેલા પોહચી ગયેલ. પણ બસ હજુય ના આવી! મીઠા દર્દથી કણસતું તેનું શરીર, શબ્દોના મેરાથોનથી ત્રસ્ત થયેલ તેનો કંઠ, અને વાચાની નીરસતા હવે માત્ર તેના ક્વાર્ટરની હુંફ ઇચ્છતા હતા. આ કવાર્ટરમાં તે છેલ્લા ત્રણ વર્ષથી રેહતી હતી, અને તે જ પ્રાંગણમાં આવેલ લખપત સરકારી દવાખાનામાં મેડીકલ ઓફિસર તરીકે ફરજ પણ બજાવતી હતી. પણ તેનુ હુંફાળું ક્વાર્ટર તેનાથી હજુ લગભગ દોઢસો કિલોમીટર છેટે હતું, અથવા તો લગભગ ત્રણ કલ્લાક દુર! બસ-સ્ટેન્ડનાં ઘોંઘાટમાં આંશિક વધારો કરતા બસ લગભગ ૯ વાગ્યે આવી તો ખરી. યાત્રીઓનો નિરં...

પ્રકરણ ૧- સ્ટેશન પ્રકરણ ૨- ઉદ્‌ગાર | રાત્રીની શોધમાં ૨૫ ફેબ્રુઆરી ૨૦૦૩, મંગળવાર શિથિલ ડગલાઓ ભરતો પવન આખરે ડબ્બાના દરવાજા સુધી પોહચ્યો, અને બે ઘડી ત્યાજ સ્થિર થઈને સાક્ષીરૂપી રાત્રિને ધરાઈને નિહાળવા માંડ્યો.   આ એજ રાત્રિ હતી જેણે ૯ વર્ષ પૂર્વે પણ બસ સાક્ષી જ પૂરી હતી; એજ કાજળથી ઘેરી કાળાશ, એજ પતંગિયાને પણ હરાવે એવી બેચેની, અને એજ શ્મશાનમય શાંતિની ગરજ પૂરી પાડે એવી એની ગંભીરતા, આ રાત્રિ આજે બધું જ જાણે ફરીથી ઘટિત કરી રહી હતી. શબ્દો ન હતા તેની પાસે, અવાજથી રંક, પણ રાત્રિ આજે તે માનવરૂપી પવનને ઘણું બધું કેહવા માટે કાગડોળે જાણે રાહ જોઈ રહી હતી. અને પવન! એ તો જાણતો જ હતો કે જેમ જેમ તેનાં ડગલાઓ રાત્રિનાં અસ્તિત્વમાં નલિયાની ધરતી પર પડતા જશે એમ એમ આ રાત્રિ તેની સાથે એક સુંદર પણ મંત્રમુગ્ધ કરીદે એવી નાયિકાની જેમ ચાલતી રેહશે, અને તેને એ બધુજ સ્મરણ કરાવશે કે જે એ કયારેય ભુલ્યોજ ન હતો, પણ સાથે યાદ પણ કરવા ન હતો માંગતો. પણ આતો રાત્રિ હતી, હજુય બીજા બે થી અઢી કલ્લાક તો પવનનો હાથ ક્યાં છોડવાની હતી! આમ તો આ રાત્રિ જ હતી જે તેની પ્રાણપ્રિય હતી, એજ તો તેને આટઆટલા વર્ષો બાદ આશરે એક હજાર કિલોમીટ...

મધરાત વિત્યાને પૂરા અઢી કલાક તો થઈજ ગયા હતા, અને તેની સાથેજ પવનનાં અંતઃકરણમાં આચ્છાદિત અંધકાર વધુ ઘેરો બની રહ્યો હતો. લગભગ ખાલી પડેલ એવા રેલ્વે કોચનાં એક ડબ્બામાં બેંચ પર પોતાના શરીરને જાણે ત્યજી દીધું હોય એમ બસ સ્થૂળતાને આલિંગનમાં રાખી કદી ન ઉઠવાનો ઢોંગ કરી રહ્યો હતો તે. આંખોને એવીતો કસીને બંધ કરી રાખી હતી કે જાણે મનોમન એ એવી આજીજી કરતો હોય કે બસ, એ કયારેય ન ખુલે. ઝડપભેર ચાલતા તેના શ્વાસ, ચિંતાતૂર હૃદયના ધબકાર, અને વીજ ગતિએ ત્રાટકતા વિચારો ટ્રેનની ગતિને ન્યાયિકરીતે હરીફાઈ આપી રહ્યા હતા. પરંતુ તે જાણતો હતો કે બસ, હવે કશુક નજીક આવી રહ્યું હતું, માત્ર એ જાગવા ન હતો ઇચ્છતો.  વધુ દસ મિનિટ આજ મનોગૂંથનમાં વીતી અને અચાનકજ, લયબધ્ધ શાંતિને ચીરતો ટ્રેનનાં એન્જિનની સિટીનો તિખ્ણ અવાજ તેના કાનમાં પડ્યો.  “સ્ટેશન આવી ગયું?” પવને પોતાની જાતને નીસાસાભેર પૂછ્યું, પણ એમાં અવાજ હજુ પણ ન હતો. “હા, પવન, એજ સ્ટેશન આવી ગયું”. જવાબતો મળ્યો, પણ બસ તે હજુ ન જાગ્યો. પણ ક્યા સુધી?        એક લયે ધીમા પડતા ટ્રેનનાં ચક્રો, માંડ માંડ ક્યાંક કાને પડતા કોચનાં એ અસ્પષ્ટ અવાજો, આંશિક માનવ કોલ...