IdeologyInk: Where Words Paint Worlds

પ્રકરણ ૬: અમાસ | રાત્રિની શોધમાં જૂન, ૧૯૯૨ મનોહરે તેની સિગારેટનાં બે કસ લગાવ્યા અને દૂર નલિયાની ભાગોળે અતિ આછા પ્રકાશે ઝબૂકતા રાધા-ક્રષ્ણના મંદિર તરફ નજર માંડી. ઝાકળ જેવી ભીની અને કાજળ જેવી અંધારી રાત્રે મનોહરને આજે આ મંદિર એક રૌદ્ર આગિયા સમાન લાગી રહ્યું હતું, અને આજે જ નહીં, પણ લગભગ છેલ્લા બે વર્ષથી દર અમાસે મધરાત બાદ તે જ અગિયાને તાક્યા કરવો, એક નિશાચરી ઘૂવડ માફક જાગ્રત ડોળે પેહરેદારી કરવી, અને પાછું રાત્રિના અલૌકિક ચેહરા સામે અડગ રેહાવાનો ઢોંગ કરવો, આ બધું તો હવે મનોહરનું નસીબ જ બની ગયું હતું. અલબત, રૌદ્ર આગિયા સમાન તે મંદિર ખરેખર તો ઘણું દૂર હતું, છતાં મનોહરને દર અમાસે તે જરૂર દેખાતું. Image Credit: AI-Generated image by Copilot by Designer Software of Microsoft નલિયાની ઉત્તરે આશરે બે થી ત્રણ સીમાડાઓ વટાવતા એક ઊંચી ટેકરી પર આવેલ એક વટોવૃક્ષના અત્યંત જાડા એવા થડ પર પોતાના શરીરને ટેકવીને તે છેલ્લા એક કલાકથી બસ ઉભો જ હતો. જોકે કારણભૂત રીતે તો તે ચોકીદારી કરી રહ્યો હતો, પણ આજૂબાજૂ જોવાની હિંમત તો આજેય નોહતી તેનામાં! કેમકે દૂર સુધી જો કાઈ હતું તો તે હતો વિચિત્ર શાંતિમાં લિપ્ત થયેલ બેચે...

Crematorium - A place of utter liberation, a place of total submission, and the only place where you believe to acknowledge your EGO for the first and last time. This is the place where atheists and theists, forever, share the same point of view for life; "Yes, Everything Ends Here!" A place where "Giving up" doesn't damage your self-esteem anymore, the "Present" starts making sense all of a sudden, and you come to an agreement (Although temporarily) that futility is nothing but indulging yourself in the web of worries that rarely manifested! Here, you see another person ablaze upon a pyre, pondering about his/her Karma , and at the same time sighing deeply, accepting the fact that you shall be here too someday!   Image credit: AI Generated image by Copilot designer software of Miscrosoft Why Am I So Wise Only Inside the Crematorium!  No matter what it is; a crematorium , a graveyard, or a funeral place, the point is very much clear that it all ends he...

૨૫ ફેબ્રુઆરી ૨૦૦૩ ૯ વર્ષો બાદ પણ નિશા અને પવનના પ્રણયકાળનો એકમાત્ર સાક્ષી એવો મનોહર ભૂતકાળના પડછાયામાં એવો તે ખોવાયો હતો કે પવનની સાથે વાતો કરતા કરતા સવાર ક્યારે તેની કેબિનમાં બારી સોંસરવી પ્રસરી ગઈ તેની તેને ખબર જ ના રહી. તીક્ષ્ણ ટાઢની સાથોસાથ સૂર્ય કિરણો એ ધીમેથી દિવસની વધામણી કરી કે તુરંત જ મનોહરને ભાન થયું કે સ્ટેશન માસ્ટર તરીકેની તેની શિફ્ટ બસ હવે પૂરી થઈ ગઈ હતી.  image credit: AI generated Image by Copilot Designer Software of Microsoft પ્રકરણ- ૫: મનોહર | રાત્રિની શોધમાં   ગત રાતની અમાસની ઊંડી આળસ મરોળતું સ્ટેશન હવે અજાણ સંવાદોથી જાગી રહ્યું હતું, સ્ટેશનની ચહલ-પહલ માં જૂજ વધારો જણાતો હતો, અને ઘોર અંધાર રાત્રિની વિદાય બાદ દિવસ સફાળે બેઠો થયો હોય એમ તેનું સામ્રાજ્ય બિછાવવા બેબાકળો હતો. સુવાનો વારો હવે માનવનિર્મિત પ્રકાશનો હતો, ક્યાંક ટ્યુબલાકડી તો ક્યાંક ગોળા બસ મૂર્છિત બની જ રહ્યા હતા. ચકલીઓ, પોપટ, તો ક્યાંક કાબર, તો વળી ઘૂ-ઘૂનો અવાજ કરતા કબૂતરો પોતપોતાના માળાઓ મુકીને સ્ટેશનની આરપાર વાયુ ગતિએ ભ્રમણ કરતા જણાયા, ત્યા તો  સ્ટેશન બહાર પાટા પર અતિ પાંખો એવો ધુમ્મસનો પટ્ટો...

૨૬ ફેબ્રુઆરી ૨૦૦૩ પશ્ચિમમાં રાત્રિના અંધકારમાં દ્રશ્યહિન બનેલો લખપતનો દરિયો જાણે નિશાને ઓળખી ગયો હોય તેમ તેના આગમનને માણવા માંડ્યો. વળી, તે એવો તો રઘવાયો થયો કે બસ વધુ ને વધુ ઘુઘવાટા કરવા માંડ્યો, જાણે કે પોતાના અસ્તિત્વને નિશાના કાન સુધી યેનકેન રીતે પોહચાડવાનો અથાગ પ્રયત્ન કરી રહ્યો હોય. પણ નિશાનાં કોમળ હૃદયમાં ઉદ્ભવેલ યાદોનો વંટોળ એવો તો ત્રીવ હતો કે અસીમ દરિયાનો તે ઘુઘવાટ હાલ તો પાંગણો જ જણાતો હતો. જોકે દરિયો તેની આ વ્યથા ભલીભાંતિ જાણતો હતો; નવું ન હતું નિશાનું આ રીતે અસ્વસ્થતામાં વિસરવું. આ તો તેની રોજનીશી હતી! દરરોજ થોડા ક્ષણો તો ચોક્કસ પણે આવતા જ્યારે નિશા એક મુરત બની જતી, સ્થિર આંખો માંથી વેહતા અશ્રુ હૃદય સોસરવા નીકળતા, અને તેનો અતૃપ્ત આત્મા પવનને એવો તો ઝંખતો કે એક સમયે દરિયાને પણ ઈર્ષ્યા આવ્યા વિના ના રહે. અને બસ આ તેજ સમય હતો. પ્રકરણ ૪- બીજુ કાર્ય | રાત્રિની શોધમાં અમાસ વીત્યે એકાદ કલાક તો થઈ જ ગયો હતો અને રાત્રિના એક વાગ્યે નિશા તેના પલંગ પર દીવાલે માથું ટેકવીને સામેની દીવાલે લાગેલી દીવાલ ઘડિયાળનાં સેકંડકાંટા સાથે તાલ મીલાવવાની કોશિષ કરી રહી હતી. હૃદયનો નાનો એવો ધબકાર હવે તે...

Let me make a long guess that many of you know the word " Mongolian Face ". A face that is round and flat, has slanted eyes, small chin and ears, and some tongue mostly sticking out of the mouth. In a jiffy, my medical fellows would promptly  diagnose it as a face with Down's Syndrom , but those scholars with no medical touch might resemble it with the famous Mongolian face of  Genghis Khan , and in all sense they are right!  When I See That Boy With Mongolian Face!  However, my point here is not to preach about medical science on Downs's Syndrome or plainly, the Mongolism, but about how it feels when someone with this face SMILES😊at you! Yes, the SMILE  😊  from this boy, who, if not daily, but frequently accompanies me from my apartment gate and shares his troubled pace  with me as we begin our final steps towards our homes.  He is the boy with Down's Syndrome and not the face of  Genghis Khan, who lives in the same apartment where I, too...

My siesta woke up to the Silence that had thickened into that afternoon scene just outside my square window. Feeling it slowly, I yawned, dampened my lips, and heaved myself against the wall. I even harrumphed, and as if in a jiffy I was cajoled by the Silence that hung outside, I chose myself to savour the window picture. That Yellow Brilliance! It was late in February when the sharp white light of the sun blanketed daily life outside my window, I realized that I was about to bath into the warmth that would follow the shine. Rubbing my eyes, I ventured to browse the outer world; Warmth and the yellow brilliance , though lasted ephemerally appeared cooling my nerves and hazing my eyes. Yet, I stared, and an intangible smile on my soporific face tickled my heart and knocked my aching bones. Yes! It was the Silence with the Shine. Yes! It was the Silence with the colour. Oh yes! There was, even the Silence with an inharmonious humming, a rhythmic flapping, few far-flung chirpings, and s...

પ્રકરણ ૧ પ્રકરણ ૨   પ્રકરણ ૩:  નિશાના બે કાર્યો | રાત્રીની શોધમાં  ૨૫ ફેબ્રુઆરી ૨૦૦૩, મંગળવાર ભુજ જનરલ હોસ્પિટલમાં પલ્સ પોલિયો અમલીકરણ પર દસ કલાકની લાંબીલચક તાલીમ આપ્યા બાદ નિશાના અંગોપાંગ હવે એક લાંબો વિરામ ઝંખી રહ્યા હતા. સંધ્યા ટાણું વિત્યે બે કલ્લાક ઉપર થઈ ગયા હતા અને નિશાની કાંડા ઘડીયાર તેને બરાબર સાડા આંઠનો સમય બતાવી રહી હતી. ભુજના વ્યસ્ત અને ઘોંઘાટીયા બસ-સ્ટેન્ડમાં તે છેલ્લા દસ મિનિટથી બસની રાહ જોઈ રહી હતી. તે જાણતી હતી કે આજના દિવસની લખપત માટેની તે આખરી બસ હતી, અને માટે જ તે સમયથી દસ મિનિટ વહેલા પોહચી ગયેલ. પણ બસ હજુય ના આવી! મીઠા દર્દથી કણસતું તેનું શરીર, શબ્દોના મેરાથોનથી ત્રસ્ત થયેલ તેનો કંઠ, અને વાચાની નીરસતા હવે માત્ર તેના ક્વાર્ટરની હુંફ ઇચ્છતા હતા. આ કવાર્ટરમાં તે છેલ્લા ત્રણ વર્ષથી રેહતી હતી, અને તે જ પ્રાંગણમાં આવેલ લખપત સરકારી દવાખાનામાં મેડીકલ ઓફિસર તરીકે ફરજ પણ બજાવતી હતી. પણ તેનુ હુંફાળું ક્વાર્ટર તેનાથી હજુ લગભગ દોઢસો કિલોમીટર છેટે હતું, અથવા તો લગભગ ત્રણ કલ્લાક દુર! બસ-સ્ટેન્ડનાં ઘોંઘાટમાં આંશિક વધારો કરતા બસ લગભગ ૯ વાગ્યે આવી તો ખરી. યાત્રીઓનો નિરં...