IdeologyInk: Where Words Paint Worlds

Freedom is the only state of mind that expresses itself differently when experiencing with different situations, events, or emotions. This expression dramatically varies when you say " Freedom to...", "Freedom of...", or " Freedom from...", yes? Of course, it does. Think... When you say " Freedom to...", it means you are seeking your right or deservingness for something, when you say " Freedom from...", it means you are seeking utter liberation from something, but when you say " Freedom of...", it means you are seeking self-appraisal and value! Exploring the Concept of Freedom | What Does It Really Mean So what is Freedom to you? But what do you think, in decoding its exact sequence, which expression should come first and which should come last, so we can comprehend how exactly Freedom evolves in the first place?  In fact, not only in the sequence they occur but also the presence of all three types of expressions are pivo...

પ્રકરણ ૭: કાગળ | રાત્રિની શોધમાં   ૨૭ ફેબ્રુઆરી ૨૦૦૩, ગુરુવાર  લગભગ વિદાય લેતો નલિયાનો શિયાળો અને તેની આ ભેંકાર બપોર, દેખીતી રીતે ખાલી પડેલી શેરીઓ, અને ઉપર ટિંગાતા એવા શ્મશાનની રાખ સમા ભૂરા રંગનાં વાદળો- આ બધુજ નિશા માટે આટઆટલા વર્ષો બાદ પણ જાણીતું જ હતું, પણ કદાચ નલિયા જ આજે તેને ઓળખી રહ્યું નોહતું. નલિયા સ્ટેશનેથી ધ્રુજતા પગલે તે જ્યારે ચાલતી થઈ ત્યારે તેને કોઈએ ના ઓળખી, મધરસ્તે સામે મળતા, માંડ એકલદોકલ ગાડા કે બે-ચાર ગ્રામ્યજનોએ પણ તેને નાં ઓળખી, નાં તો તે વટવ્રુક્ષે કે નાં તો તે રાધાકૃષ્ણ મંદિરે પણ તેને ઓળખી! વળી, વ્યથા એવી કે નાં તો આજે અમાસ હતી કે નાં તો અત્યારે રાત્રિ. આ અગોચર મધ્યાહને વળી નિશાની શું વિસાત? તેને ત્રાદ્રશ્ય રીતે જો કોઈ જાણતું તો તે હતી અમાસની રાત્રિ અને ધીમી ગતિએ વાતો પવન!   હવે તે વર્ષો જુની, વિસરી ગયેળી એક યાદ માત્ર હતી નલિયા માટે, અલબત, કોઈ હતુ જ નહી કે જેને તે યાદ કરતુ હોય. પણ, હા, જેવો તેણે સ્ટેશનથી બહાર પગ મુક્યો અને નલિયા ભણી ડગલાં ભર્યા, કોઈકે તો તેને સ્મિત પ્રદાન કર્યું. સ્ટેશનની થોડે દુર એક ચબૂતરા નીચે એક લાકડીનાં સહારે બેઠેલ, વશીકૃત થ...

“A comfort zone is a beautiful place – but nothing ever grows there.” - Annonymous. The reason I started this blog with this sarcastic quote on Comfort Zone is because I am hugely compelled by its honesty and convincing power. This is far more accurate than we imagine; nothing, yes, nothing grows in the  Comfort Zone.   IMAGE CREDIT: COPILOT SOFTWARE OF MICROSOFT How Much Does Comfort Zone Cost and Is It Worth For? So, do you think your Comfort zone is holding you back and turning you helpless in unleashing beyond? Did this ever cross your mind that subconsciously though, you might be resisting the change since it made you uncomfortable now and then? And that's why you keep thinking about what is the likelihood of entering the Growth zone without practicing even the slightest  discomfort! Is this even possible? Not at all! Therefore the final, burning question is "Why do some embrace superlative success while some still crawl into mediocrity?" The answer is obvi...

A dead pigeon! Perhaps the most uninspiring, simply passable, and loathsome event we might have come across myriad times, have we not? Trace back to your timeline, and you will notice that there were plenty of instances from your childhood to this date when you had seen or heard about a dead pigeon, yes? And what was the best out of it that you can remember presently?... That it smelled awfully fetid? Hmm, undisputedly, it did, it always does.   Nonetheless, lately, I was forced to ruminate over and over emotionally when I encountered one such passable event. And believe me, apart from a stink, it offers almost everything you must incorporate into your lives.   Dead Pigeon: Finding Life's Meaning The Encounter It was a pleasant sunny morning in early April when me and my wife, as a part of our routine, stepped up to the terrace of our apartment for a workout of maybe half an hour. Shedding our clinging laziness we were just about to finish our last set of stairs a...

પ્રકરણ ૬: અમાસ | રાત્રિની શોધમાં જૂન, ૧૯૯૨ મનોહરે તેની સિગારેટનાં બે કસ લગાવ્યા અને દૂર નલિયાની ભાગોળે અતિ આછા પ્રકાશે ઝબૂકતા રાધા-ક્રષ્ણના મંદિર તરફ નજર માંડી. ઝાકળ જેવી ભીની અને કાજળ જેવી અંધારી રાત્રે મનોહરને આજે આ મંદિર એક રૌદ્ર આગિયા સમાન લાગી રહ્યું હતું, અને આજે જ નહીં, પણ લગભગ છેલ્લા બે વર્ષથી દર અમાસે મધરાત બાદ તે જ અગિયાને તાક્યા કરવો, એક નિશાચરી ઘૂવડ માફક જાગ્રત ડોળે પેહરેદારી કરવી, અને પાછું રાત્રિના અલૌકિક ચેહરા સામે અડગ રેહાવાનો ઢોંગ કરવો, આ બધું તો હવે મનોહરનું નસીબ જ બની ગયું હતું. અલબત, રૌદ્ર આગિયા સમાન તે મંદિર ખરેખર તો ઘણું દૂર હતું, છતાં મનોહરને દર અમાસે તે જરૂર દેખાતું. Image Credit: AI-Generated image by Copilot by Designer Software of Microsoft નલિયાની ઉત્તરે આશરે બે થી ત્રણ સીમાડાઓ વટાવતા એક ઊંચી ટેકરી પર આવેલ એક વટોવૃક્ષના અત્યંત જાડા એવા થડ પર પોતાના શરીરને ટેકવીને તે છેલ્લા એક કલાકથી બસ ઉભો જ હતો. જોકે કારણભૂત રીતે તો તે ચોકીદારી કરી રહ્યો હતો, પણ આજૂબાજૂ જોવાની હિંમત તો આજેય નોહતી તેનામાં! કેમકે દૂર સુધી જો કાઈ હતું તો તે હતો વિચિત્ર શાંતિમાં લિપ્ત થયેલ બેચે...

Crematorium - A place of utter liberation, a place of total submission, and the only place where you believe to acknowledge your EGO for the first and last time. This is the place where atheists and theists, forever, share the same point of view for life; "Yes, Everything Ends Here!" A place where "Giving up" doesn't damage your self-esteem anymore, the "Present" starts making sense all of a sudden, and you come to an agreement (Although temporarily) that futility is nothing but indulging yourself in the web of worries that rarely manifested! Here, you see another person ablaze upon a pyre, pondering about his/her Karma , and at the same time sighing deeply, accepting the fact that you shall be here too someday!   Image credit: AI Generated image by Copilot designer software of Miscrosoft Why Am I So Wise Only Inside the Crematorium!  No matter what it is; a crematorium , a graveyard, or a funeral place, the point is very much clear that it all ends he...

૨૫ ફેબ્રુઆરી ૨૦૦૩ ૯ વર્ષો બાદ પણ નિશા અને પવનના પ્રણયકાળનો એકમાત્ર સાક્ષી એવો મનોહર ભૂતકાળના પડછાયામાં એવો તે ખોવાયો હતો કે પવનની સાથે વાતો કરતા કરતા સવાર ક્યારે તેની કેબિનમાં બારી સોંસરવી પ્રસરી ગઈ તેની તેને ખબર જ ના રહી. તીક્ષ્ણ ટાઢની સાથોસાથ સૂર્ય કિરણો એ ધીમેથી દિવસની વધામણી કરી કે તુરંત જ મનોહરને ભાન થયું કે સ્ટેશન માસ્ટર તરીકેની તેની શિફ્ટ બસ હવે પૂરી થઈ ગઈ હતી.  image credit: AI generated Image by Copilot Designer Software of Microsoft પ્રકરણ- ૫: મનોહર | રાત્રિની શોધમાં   ગત રાતની અમાસની ઊંડી આળસ મરોળતું સ્ટેશન હવે અજાણ સંવાદોથી જાગી રહ્યું હતું, સ્ટેશનની ચહલ-પહલ માં જૂજ વધારો જણાતો હતો, અને ઘોર અંધાર રાત્રિની વિદાય બાદ દિવસ સફાળે બેઠો થયો હોય એમ તેનું સામ્રાજ્ય બિછાવવા બેબાકળો હતો. સુવાનો વારો હવે માનવનિર્મિત પ્રકાશનો હતો, ક્યાંક ટ્યુબલાકડી તો ક્યાંક ગોળા બસ મૂર્છિત બની જ રહ્યા હતા. ચકલીઓ, પોપટ, તો ક્યાંક કાબર, તો વળી ઘૂ-ઘૂનો અવાજ કરતા કબૂતરો પોતપોતાના માળાઓ મુકીને સ્ટેશનની આરપાર વાયુ ગતિએ ભ્રમણ કરતા જણાયા, ત્યા તો  સ્ટેશન બહાર પાટા પર અતિ પાંખો એવો ધુમ્મસનો પટ્ટો...